IMG_20160505_172020.jpg


Mijn naam is John van Os en ik ben geboren op 30 maart 1958 in Gilze (boven de schoenfabriek Jagil, mijn vader was daar adjunct directeur).

In 1963 zijn we verhuist naar Veenendaal, 1970 naar Uden, 1977 naar Horst en vanaf 1998 ben ik wonende te Venlo.

Tijdens mijn jeugdjaren heb ik me nooit "echt" kunnen/willen uiten en was altijd stilletjes op de achtergrond aanwezig. Het grote voordeel hiervan is dat ik meer als een ander naar anderen heb kunnen luisteren en dit heeft me veel kracht en kennis gegeven.

Vanaf 1980 ben ik bij mijn ouders in hun schoenenzaak "De Vaanos" (moeders achternaam De Vaan, mijn vaders achternaam van Os) werkzaam geweest. Door bepaalde omstandigheden heb ik in 1991 onverwachts de zaak van mijn ouders overgenomen. Ondanks de toen al negatieve economie ging het me voor de wind. In deze periode was ik en mijn echtgenote met zoveel dingen tegelijk bezig zoals uitbreiding v/d zaak, adoptie IVF dat we verschillende fouten hebben gemaakt. In mei 1996 waren de problemen naar mijn inziens zo groot dat ik uit eigen beweging naar mijn inkoopvereniging ben gegaan om gezamenlijk tot een oplossing te komen. Helaas wilde men niet mee werken en ze hadden al iemand op het oog (welke al jaren onder hun bewind stond) om mijn pand, personeel en winkel over te nemen. Uiteraard ging ik hiermee niet akkoord en heb toen veel dingen ondernomen om alles tot een goed einde te brengen.

In die periode was ik een als van de eersten met een eenmanszaak in deze regio met een financiële schuldsanering bezig geweest. Echter, dit was voor de gemeente Horst zo nieuw dat het hele overlevingsplan dat door het IMK en Zuidweg & Partners Schuldhulp voor ondernemend Nederland in de prullenbak verdween. Pas na 5 maanden werd het exact hetzelfde plan door de gemeente goedgekeurd. Gedurende deze 5 maanden verdwenen mijn klanten, leveranciers als sneeuw voor de zon en er kwamen 3 nieuwe schoenwinkels in de gemeente erbij. Al mijn kracht was verdwenen en ik heb toen begin 1998 het faillissement zelf aangevraagd. Binnen 2 dagen hadden we ons woonhuis verkocht, en waren hierdoor gelukkig schulden vrij bij de bank.

Na deze zware periode ben ik in 1999 op advies van allerlei instanties in loondienst gaan werken met een Reactieve depressie (had het faillissement niet verwerkt). In 2002 werd mijn contract bij mijn toenmalige werkgever niet verlengt, wat ook verklaarbaar was. Ben toen op advies van toenmalig arbeidsbureau gaan werken aan mijn depressie. Na verschillende therapieën (die ik allemaal niet serieus nam) ben ik in 2008 gelukkig met Bart Kuntzelaers in contact gekomen die echt begreep waar ik mee worstelde. Deze heeft me weer op het goede spoor gezet. Uiteindelijk ben ik in 2010 weer voor mezelf begonnen met een micro-krediet van de gemeente Venlo met behoud van mijn bijstandsuitkering (zonder enige begeleiding en aan me lot overgelaten).

In 2012 ben ik nog in aanvaring gekomen met mijn coach bij de gemeente Venlo. Dat kwam omdat ik hun aanpak te amateuristisch vond, en ik mijn coach in een schrijven een "kinderjuf" noemde. Dit werd door de gemeente niet gewaardeerd dat ik een ambtenaar beledigde en mij werd alle toegang tot alle gemeentelijke gebouwen ontzegd. Moet er nou om lachen als ik dit intypt.

Zoals jullie nu misschien zullen begrijpen heb ik de afgelopen jaren veel meegemaakt en mijn geloof in banken, verzekeraars, ambtenaren, politiek, multinationals, stichtingen en keurmerken wantrouw ik als geen ander.

Daarom heb ik bij mijn keuze naar met wie ik zaken wil doen, bewust gekozen voor kleine familie-bedrijven. Welke authentiek zijn en dat er onder hun namen geen Multinationals verschuilen, maar kleine onafhankelijke bedrijven die hun beleid niet laat bepalen door aandeelhouders. Waar ikzelf regelmatig persoonlijk contact kan onderhouden.

Met geurige groetjes,

John van Os